Część 2
Kobieta biegnąca w naszym kierunku poruszała się tak, jakby pochodziła z innego świata niż mój.
Jej obcasy uderzały o wypolerowaną podłogę lotniska z ostrym, drogim stukiem. Kremowy płaszcz rozchylił się za nią, odsłaniając dopasowaną granatową sukienkę i diamentowy wisiorek na szyi, który migotał w świetle terminala.
„Graham!” zawołała ponownie.
Jego twarz zbladła.
Nie jest to niekomfortowe.
Nie jestem zaskoczony.
Blady.
Jak człowiek obserwujący, jak dwa odrębne życia zderzają się na jego oczach.
Przesunęłam Olivera wyżej na biodrze. Przycisnął swoje lepkie paluszki do mojego policzka i mamrotał coś, czego nie rozumiałam. Obok mnie Lily wciąż podawała Grahamowi swojego niedojedzonego krakersa, zupełnie nieświadoma, że właśnie rozwaliła fundamenty życia miliardera. Sophie stała przy mojej nodze, poważna i cicha, ściskając rękaw mojego płaszcza.
Kobieta dotarła do nas zdyszana.
„Proszę bardzo” – powiedziała, dotykając ramienia Grahama, jakby miała do tego pełne prawo. „Wzywałam cię. Nasza grupa internatowa…”
Wtedy mnie zobaczyła.
Jej ręka zamarzła.
Jej wzrok przesunął się z mojej twarzy na dzieci.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Zapadła dziwna cisza, mimo że wokół nas wciąż słychać było hałas lotniska.
„Emily” – powiedział Graham, ale moje imię zabrzmiało jak ostrzeżenie.
Kobieta spojrzała na niego powoli.
