Martin w końcu na nią spojrzał.
„Nie rozmawiałem z panią, pani Vale.”
Obraza została wypowiedziana tak cicho, że minęło trochę czasu, zanim wszyscy ją poczuli.
Twarz Karoliny poczerwieniała.
Graham wpatrywał się w Martina. „Dlaczego mój ojciec chce Emily?”
Wyraz twarzy Martina stwardniał z niechęcią.
„Bo on już wie, kim ona jest.”
Terminal zdawał się przechylać.
Mocniej ścisnęłam Olivera.
„Co to znaczy?” zapytałem.
Oczy Martina spotkały się z moimi i na moment dostrzegłam w nich współczucie.
„Uważam, że pan Whitaker powinien to wyjaśnić.”
Graham wyglądał, jakby ktoś go uderzył.
„Mój ojciec wie?”
Martin nic nie powiedział.
Twarz Caroline znieruchomiała.
Zbyt cicho.
I nagle zrozumiałem.
Graham nie wiedział o trojaczkach.
Ale ktoś to zrobił.
Mój głos zabrzmiał cicho. „Jak długo?”
Martin nie odpowiedział.
Graham zwrócił się do Caroline.
Uniosła brodę. „Nie patrz tak na mnie.”
„Caroline” – powiedział. „Wiesz?”
„Wiesz co?”
„Nie.”
To jedno słowo miało siłę trzaśnięcia drzwiami.
Spojrzała na mnie, potem na dzieci, a potem znowu na Grahama.
„To nie jest odpowiednie miejsce.”
„To znaczy tak” – powiedziałem.
Jej oczy błysnęły. „Nic nie wiesz”.
„Wiem wystarczająco dużo.”
Graham podszedł bliżej. „Czy mój ojciec wiedział, że Emily urodziła dziecko?”
Usta Caroline zacisnęły się.
Głos Grahama osłabł. „Czy wiedziałeś?”
Po raz pierwszy odkąd przybyła, Caroline wyglądała na przytłoczoną.
„Wiedziałam, że skontaktowała się z przychodnią po porodzie”.
Zatrzymałem oddech.
“Co?”
Graham zwrócił się do mnie. „Skontaktowałeś się ze mną?”
Spojrzałam na niego. „Oczywiście, że tak.”
